விஜய் சொன்ன குட்டிக்கதை முதலில் சொன்னது யாருன்னு தெரியுமா..? தெரிஞ்சா மிரண்டு போயிடுவீங்க!

ஒரு ஊரின் நடுவே, நான்கு சாலைகள் சந்திக்கும் பெரிய சந்திப்பு. அங்கு ஒரு பெரிய ஜல்லிக்கட்டு காளை ஆக்ரோஷமாக நின்று கொண்டிருந்தது.

அதன் கண்கள் சிவந்து, கொம்புகள் வானத்தை நோக்கி நிமிர்ந்து, கால்களால் தரையை உதைத்து புழுதியை எழுப்பியது. ஊர் மக்கள் அனைவரும் பயந்து ஒதுங்கி நின்றனர். "இதை அடக்க யாராலும் முடியாது... சில பழைய மாட்டு அடக்குபவர்கள் கூட இல்லை இன்று" என்று பேசிக் கொண்டனர்.

காளைக்கு அருகில் செல்பவர்களை அது முட்டி, குத்தி விரட்டியது. ஊர் பெரியவர்கள், இளைஞர்கள் எல்லோரும் முயன்றும் தோல்வியடைந்தனர். அப்போது, காக்கி ட்ரவுசர் அணிந்து, முண்டு பணியில் (முண்டாசு?) இருந்த ஒரு சின்னப் பையன் மெதுவாக முன்னேறி வந்தான். அவன் வயது பத்து இருக்கலாம்.

"ஏய்... சின்னப் பையா! திரும்பு! அது உன்னை கொல்லும்!" என்று ஊர் மக்கள் கத்தினர். "நீ என்ன செய்வாய்? பெரியவர்களே முடியல... போ!" என்று பயமுறுத்தினர். சிலர் சிரித்து, "பாவம்... வீணாக அடிபடப் போகிறான்" என்று பரிதாபப்பட்டனர்.

ஆனால் அந்த சிறுவன் எதையும் காதில் வாங்கவில்லை. அமைதியாக, தைரியமாக, நேராக காளையை நோக்கி நடந்தான். காளை அவனைப் பார்த்து சீறியது. கொம்புகளைத் தூக்கி, கால்களை உதைத்தது. ஊர் மக்கள் மூச்சை அடக்கி பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர்.

சிறுவன் காளையின் முன் நின்றான். எந்த ஆர்ப்பாட்டமும் இல்லாமல், தன் ட்ரவுசர் பாக்கெட்டில் மறைத்து வைத்திருந்த இரண்டு புல் கட்டுகளை மெதுவாக எடுத்தான். அவற்றை காளையின் முன் காட்டினான்.

உடனே... காளையின் கோபம் தணிந்தது. அதன் கண்கள் மாறின. ஆக்ரோஷம் மறைந்து, பசியின் தாகம் தெரிந்தது. அது தலையைத் தாழ்த்தி, புல்லை சாப்பிடத் தொடங்கியது. சிறுவன் அமைதியாக அதன் தலையைத் தடவினான். காளை அவனுடன் நடந்து வந்தது – ஒரு நண்பனைப் போல!

ஊர் மக்கள் ஆச்சரியத்தில் வாய் பிளந்து நின்றனர். பெரியவர்கள் தலைகுனிந்தனர். ஒரு முதியவர் முன் வந்து கேட்டார், "மகனே... எப்படி இதைச் செய்தாய்? எங்களால் முடியாததை நீ எப்படி செய்தாய்?"

சிறுவன் புன்னகைத்தான். "ஐயா... இந்தக் காளை கோபமாக இல்லை... பசியோடு இருந்தது. அதை நான் புரிந்து கொண்டேன். அதற்கு தேவையானது என்னவென்று தெரிந்து, புல் கொடுத்தேன். இப்போது அது என் நண்பன். நாங்கள் இருவரும் சேர்ந்து நடக்கிறோம்."

இதைச் சொல்லி முடித்த விஜய் அவர்கள், கூட்டத்தில் இருந்தவர்களைப் பார்த்து புன்னகைத்தார். அந்தக் கதை மூலம் ஒரு ஆழமான செய்தியைச் சொன்னார் – கோபமாகத் தெரிவது எல்லாம் கோபமல்ல; சில சமயம் அது பசி, தேவை, வலி. அதைப் புரிந்து கொண்டு, சரியான தீர்வைத் தருபவர்களால் மட்டுமே உண்மையான மாற்றத்தை ஏற்படுத்த முடியும்.

அந்த சிறுவன் தான் நம்முடைய TVK கட்சி. மக்களின் பசி நமக்கு தெரியும், அவர்களின் தேவை நமக்கு தெரியும், அவர்களின் வலி நமக்கு தெரியும், அதற்கு ஏற்ற ஆட்சியை நம்மால்(TVK கட்சியால்) கொடுக்க முடியும்.

இந்தக் கதை தவெகவின் கொள்கைக்கு ஏற்றது போல – மக்களின் உண்மையான தேவையைப் புரிந்து, அவர்களுக்கு சரியான தீர்வு கொடுப்பது. விஜய் அவர்களின் பேச்சு மக்களை ஈர்த்தது, அவர்களை ஒருங்கிணைத்தது.

இதுபோன்ற சிறு கதைகள் மூலம் பெரிய உண்மைகளைச் சொல்வது தான் உண்மையான தலைமை! அதெல்லாம், சரி இந்த கதையை முதலில் சொன்னது யார்..? அதை முதலில் சொல்லுங்க என்று நீங்கள் கேட்பது புரிகிறது.

இதை முதலில் சொன்னது வேறு யாரும் அல்ல, சாட்சாத் விஜய்யே தான். தலைப்பு சுவாரஸ்யமாக இருக்கட்டுமேன்னு முதலில் சொன்னது யாரு தெரியுமான்னு வச்சோம்.. :)

Summary : A fierce bull stood aggressively at a four-road junction, scaring the villagers. No one could calm it. A young boy in khaki approached calmly, offered hidden grass bundles from his pocket, and fed the bull. The bull became peaceful, ate, and walked with him as a friend. The boy explained it was hunger, not anger.