பெங்களூருவின் பிஸியான ஜெயநகர் பகுதியில், ஒரு அமைதியான அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பில் வசித்து வந்தாள் சாரதா. 42 வயதான சாரதா, இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்பு தன் கணவன் ராஜேஷை ஒரு சாலை விபத்தில் இழந்துவிட்டாள்.
ராஜேஷ் ஒரு சாஃப்ட்வேர் இன்ஜினியராக இருந்தவர்; தன் மகள் அனுஷாவின் எதிர்காலத்துக்காக உயிர் இருக்கும் வரை சேமித்து வைத்திருந்தார். கடை, வீடு என சொத்துகளும் வாங்கி போட்டிருந்தார். அனுஷா இப்போது 19 வயதில் கல்லூரியில் படித்துக்கொண்டிருந்தாள். இன்னும் சில வருடங்களில் அவளுக்கு நல்ல முறையில் திருமணம் செய்து வைக்க வேண்டும் என்பது சாரதாவின் ஒரே குறிக்கோள்.
கடை, வீடு மூலம் கிடைக்கும் வாடகை தான் இவர்களின் வாழ்வாதாரமாக இருந்தது.ராஜேஷ் சேமித்து வைத்திருந்த 60 சவரன் தங்க நகை – இன்றைய விலையில் கிட்டத்தட்ட 60 லட்ச ரூபாய் மதிப்புள்ளது – சாரதாவின் லாக்கரில் பத்திரமாக இருந்தது. அது அனுஷாவின் திருமணத்துக்கான சேமிப்பு.
கணவனை இழந்த சாரதா சோர்ந்து விடாமல், தினமும் யோகா செய்து, உடற்பயிற்சி செய்து தன் உடலை கட்டுக்கோப்பாக வைத்திருந்தாள். 48 வயதாகியது, அவளைப் பார்த்தால் 30 வயது இளம்பெண் போலத்தான் தெரியும். தமிழ் சினிமா நடிகை சினேகா போல வாட்ட சாட்டமான தோற்றம்.
புடவை அணிந்து கொண்டு அந்த அப்பார்ட்மெண்ட் சாலைகளில் சாராத நடக்கும் போது இளசுகள் முதல் பெருசுகள் வரை அவளின் அழகின் மீது பார்வை பதியும், சிலர் திரும்பிப் பார்ப்பதும் வழக்கம். இதனை சாராதா ரசித்தால். அம்மாவும், பெண்ணும் சென்றால், அக்கா, தங்கையா என்று தான் கேட்பார்கள் என்றால் பார்த்துக்கொள்ளுங்கள்.
இப்படி நாட்கள் நகர்ந்து கொண்டிருக்க, ஒரு மழை பெய்த இரவு. டிசம்பர் மாதம், பெங்களூருவின் குளிர் சற்று கடுமையாக இருந்தது. அனுஷா கல்லூரி ப்ராஜெக்ட் விஷயமாக தன் தோழி வீட்டில் தங்கியிருந்தாள். சாரதா தனியாக வீட்டில் இருந்தாள்.
நள்ளிரவு 1 மணி இருக்கும். திடீரென பால்கனி பக்கமாக ஒரு சத்தம் கேட்டது. சாரதா எழுந்து சென்று பார்த்தாள் – ஒரு உருவம் ஜன்னல் வழியாக உள்ளே நுழைய முயன்றுகொண்டிருந்தது. அந்த நபர் விக்ரம். 35 வயது, தொழில்முறை திருடன். பெங்களூருவின் பல பகுதிகளில் நகைத் திருட்டில் ஈடுபட்டு வந்தவன். அந்த அடுக்குமாடியில் யாரெல்லாம் எந்த நகை வைத்திருக்கிறார்கள் என்பதை முன்கூட்டியே தெரிந்துகொண்டு வந்திருந்தான்.
சாரதாவின் லாக்கரில் நிறைய நகைகள் இருக்கிறது என்ற தகவல் அவனுக்கு கிடைத்திருந்தது. விக்ரம் உள்ளே நுழைந்ததும் சாரதா கொஞ்சம் கூட அலறவில்லை. அவள் அமைதியாக நின்றாள். விக்ரம் அவளைப் பார்த்ததும் ஒரு கணம் திகைத்தான்.
இருட்டில் அவள் உருவம் தெரிந்தது – கட்டுமஸ்தான உடல், நீண்ட கூந்தல், அழகிய முகம். “யாரு நீ?” என்று சாரதா கேட்டாள், குரலில் பயம் இல்லை. விக்ரம் கையில் இருந்த கத்தியை காட்டி, “சத்தம் போட்டா உன்னை கொன்னுடுவேன். லாக்கர் எங்கே? நகையை எடுத்துக் கொடு.” என்று மிரட்டினான்.
சாரதா ஒரு புன்னகை செய்தாள். “நீ திருடுறதுக்கு வந்தது பத்தி எனக்கு கவலை இல்லை.. எவ்வளவு வேணா திருடிக்கோ.. ஆனா, எனக்கு ஒரே ஒரு உதவி பண்ணு என்றால்.." என்ன உதவி..? என்று கேட்டான் விக்ரம்.
எனக்கு கணவர் இல்லை.. ரெண்டு வருஷத்துக்கு முன்னாடி ஆக்சிடன்ட்ல இறந்துட்டாரு.. நீ தைரியமா வந்திருக்க.. நகை எடுத்துட்டுப் போ... ஆனா… ஒரு உதவி செய்தா இன்னும் நிறைய பணம் தரேன்.” விக்ரம் சந்தேகத்துடன் பார்த்தான்.
என்னோட படுக்கையில் உல்லாசமா இருக்கணும். ஆனால், இது யாருக்கும் தெரியக்கூடாது. உனக்கு வேணும்னா மாதா மாதம் பணம் தரேன். இப்போ உனக்கு தேவையான நகையை தர்றேன்” விக்ரமின் கண்களில் ஆசை தெரிந்தது. சாரதாவின் அழகு அவனை மயக்கியது. மங்கிய வெளிச்சத்தில் சினிமா நடிகை போல காட்சியளித்தாள் சாராதா.
அவன் கத்தியை தன்னுடைய பேண்ட் பாக்கெட்டில் வைத்தான். “சரி… இன்னிக்கு இரவு முழுக்க என்னோட இரு...” சாரதா சிரித்தாள். அவள் அவனை அருகே அழைத்தாள். இரவு முழுவதும் அவர்கள் உல்லாசமாக இருந்தனர். விக்ரம் தன் மனதை முழுவதுமாக இழந்துவிட்டான்.
அவன் சாரதாவின் அழகிலும் தைரியத்திலும் மயங்கினான். என்னை பாத்தா உனக்கு பயமா இல்லையா..? என்று கேட்டான். ஆனால், சாராதாவோ.. பயமா தான் இருந்துச்சு.. ஆனால்.. நீ ரொம்ப அழகா இருக்க.. என்றும் காலையில் சமைக்கிறேன் சாப்பிட்டு விட்டு தான் போகணும் என்றும் கூறினால்.
விடியற்காலை 5 மணி. சாரதா மெதுவாக எழுந்து, மொபைலை எடுத்தாள். விக்ரம் தூங்கிக்கொண்டிருந்தான். அவள் ஏற்கனவே வைத்திருந்த ஒரு எண்ணுக்கு மெசேஜ் அனுப்பினாள் – அது பக்கத்து இருந்த போலீஸ் இன்ஸ்பெக்டர் ரமேஷின் எண்.
சாரதா அவரிடம் தகவல் கொடுத்திருந்தாள். சில நிமிடங்களில் வீட்டின் கதவு தட்டப்பட்டது. “போலீஸ்! கதவைத் திறங்கள்!” விக்ரம் திடுக்கிட்டு எழுந்தான். ஆனால், அப்போதற்குள் சாரதா அவன் கைகளை தன் சேலையால் கட்டிவிட்டாள். போலீஸ் உள்ளே வந்து விக்ரமைப் பிடித்தனர். லாக்கர் திறக்கப்படவில்லை – 60 சவரன் நகை பத்திரமாக இருந்தது.
போலீஸ் ஸ்டேஷனில் விசாரணையின் போது சாரதா கூறினாள்: “என் சொத்து இதுதான் – என் உடலும் அதன் அழகும். 35 வயசு திருடனை நான் எப்படி தாக்குவது? ஆயுதம் ஏதும் இல்லை. அதனால் என் தைரியத்தையும் அழகையும் ஆயுதமாகப் பயன்படுத்தினேன். என் மகளின் எதிர்காலத்தைக் காப்பாற்றினேன்.” இந்தச் செய்தி பெங்களூரு முழுக்க பரவியது. பலர் சாரதாவை “தைரியசாலி” என்று பாராட்டினர். செய்தித்தாள்களில் “அழகால் திருடனை வீழ்த்திய தாய்” என்ற தலைப்புகள் வந்தன. ஊர்மக்கள் வாழ்த்தினர்.
ஆனால் சிலர் விமர்சித்தனர் – “இப்படியா ஒரு பெண் செய்ய வேண்டும்? அநாகரீகம்!” என்று.
சாரதா அதற்கு பதிலளித்தாள்: “என் மகளுக்கு நான் செய்ய வேண்டிய கடமை இது. எந்தத் தாயும் தன் குழந்தையின் எதிர்காலத்துக்காக எதையும் செய்வாள். நான் தவறு எதுவும் செய்யவில்லை – ஒரு குற்றவாளியைப் பிடிக்க உதவினேன்.” அனுஷா திரும்பி வந்து அம்மாவை அணைத்துக்கொண்டாள்.
“அம்மா, நீ உலகத்திலேயே தைரியமானவள்!” சாரதா புன்னகைத்தாள். அவள் தன் மகளின் திருமணத்துக்கான நகையைப் பத்திரப்படுத்தியதோடு, தன் தைரியத்தையும் உலகுக்குக் காட்டினாள். பெங்களூருவின் அந்த அடுக்குமாடியில் இன்றும் சாரதாவின் கதை பேசப்படுகிறது – தங்க நகையை மட்டுமல்ல, ஒரு தாயின் தைரியத்தையும் காப்பாற்றிய கதை.
**இது உண்மை சம்பவத்தை அடிப்படையாக கொண்டு எழுதப்பட்ட கிரைம் கதை. சம்பவம் நடந்த இடம் மற்றும் பெயர்கள் மாற்றப்பட்டுள்ளன.
Summary in English : In Bengaluru, a courageous 42-year-old widow, Saratha, uses her beauty and wit to trap a 35-year-old thief attempting to steal 60 sovereigns of gold jewelry worth 60 lakhs, saved for her daughter’s wedding. By seducing him, she keeps him occupied until police arrive, protecting her assets and earning public praise.
