அர்ஜுன் சென் மற்றும் மிதாலி ராய் – கொல்கத்தாவின் ஒரு புகழ்பெற்ற தனியார் கல்லூரியின் இறுதியாண்டு மாணவர்கள். இருவரும் கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளாக ஒருவரையொருவர் காதலித்து வந்தனர்.
அவர்களின் காதல் வெறும் பேச்சும் பார்வையும் மட்டுமல்ல; அது உடலாலும், உணர்வாலும் ஆழமாகப் பின்னிப்பிணைந்த ஒன்றாக இருந்தது.

அடிக்கடி பார்க் ஸ்ட்ரீட்டுக்கு அருகிலுள்ள சில அமைதியான ஹோட்டல்களில் அறை எடுத்து, உலகத்தை மறந்து தங்கள் உறவை கொண்டாடுவது அவர்களின் வழக்கமான சடங்காக மாறியிருந்தது. அந்த அறைகளின் சுவர்களுக்கு மட்டுமே தெரிந்த ரகசியங்கள் அவை.
ஆனால் கடந்த சில மாதங்களாக எல்லாம் மாறத் தொடங்கியது. சின்ன சின்ன கருத்து வேறுபாடுகள் பெரிய சண்டைகளாக மாறின. “நீ என்னைப் புரிஞ்சுக்கலை” என்று மிதாலி அடிக்கடி சொன்னாள். “நீ எப்பவுமே என்னை கட்டுப்படுத்துற” என்று அர்ஜுன் பதிலடி கொடுத்தான். இறுதியில் இருவரும் ஒரு முடிவுக்கு வந்தனர் – இது முடிவு தான்.
ஆனால் பிரிவதற்கு முன் ஒரு கடைசி நாள்… ஒரு கடைசி இரவு… இருவரும் மனதளவில் சம்மதித்தனர். “இதுதான் கடைசி முறை. அதற்குப் பிறகு நாம ரெண்டு பேரும் வேற வேற பாதையில் போவோம்” என்று மிதாலி சொன்னாள். அர்ஜுனும் தலையசைத்தான்.
அன்று இரவு 9 மணிக்கு அவர்கள் வழக்கமான அந்த ஹோட்டலில் சந்தித்தனர். அறை எண் 407. ஜன்னலுக்கு வெளியே நியான் விளக்குகளின் ஒளி அவ்வப்போது உள்ளே விழுந்தது. முதலில் சிரிப்பும், பழைய நினைவுகளும், பிறகு முத்தங்களும்… பிறகு உடல்கள் ஒன்றோடொன்று பின்னிக்கொண்டன.
ஆனால் அந்த இரவு வேறுவிதமாக நகர்ந்தது.
மிதாலி மீண்டும் மீண்டும் “போதும்… வலிக்குது… கொஞ்சம் நிறுத்து” என்று கெஞ்சினாள். ஆனால் அர்ஜுன் நிறுத்தவில்லை. அவனுக்கு அந்த வார்த்தைகள் காதில் விழவே இல்லை போலிருந்தது. அவன் தன் கட்டுப்பாட்டை இழந்திருந்தான். இரவு முழுவதும் அது தொடர்ந்தது. மிதாலி கண்ணீரோடு பொறுத்துக்கொண்டாள். வலியும் அவமானமும் கலந்து அவளை நடுங்கச் செய்தன.
அதிகாலை 4 மணி வாக்கில் அர்ஜுன் களைப்பில் ஆழ்ந்து தூங்கிவிட்டான். மிதாலி மெதுவாக படுக்கையில் இருந்து எழுந்தாள். அவள் உடல் நடுங்கியது. கீழே ரத்தம் வழிந்திருந்தது. பிறப்புறுப்பில் கடுமையான வலியும், காயங்களும் தெரிந்தன. அவள் வலியைப் பொறுத்துக்கொண்டு தன் உடைகளை அணிந்து, கண்ணீரைத் துடைத்துவிட்டு அறையை விட்டு வெளியேறினாள். டாக்ஸி பிடித்து வீட்டுக்குச் சென்றாள்.
வீட்டில் அவள் அம்மாவிடம் “தலைவலி” என்று சொல்லிவிட்டு படுத்துக்கொண்டாள். காலை 7 மணி அளவில் திடீரென அவள் வயிற்றில் கொடூரமான வலி எழுந்தது. அவள் கத்த முடியாமல் மயங்கி விழுந்தாள். பயந்துபோன பெற்றோர் அவளை அருகிலுள்ள மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் சென்றனர். ஆனால் வழியிலேயே மிதாலியின் உயிர் பிரிந்துவிட்டது.
மருத்துவமனையில் பிரேத பரிசோதனை செய்தபோது அதிர்ச்சிகரமான உண்மைகள் வெளியாகின:
- கடுமையான உள் ரத்தக்கசிவு
- கருப்பை மற்றும் பிறப்புறுப்புப் பகுதியில் பலத்த காயங்கள்
- கடித்த தடங்கள் மற்றும் ஆழமான காயங்கள்
- அதிகப்படியான உடலுறவால் ஏற்பட்ட உள் சேதங்கள்
மிதாலியின் தந்தை கண்ணீர்மல்க “என் மகளை கடைசியா அழைத்துப் போனவன் அர்ஜுன் தான். அவன் மேலதான் சந்தேகம்” என்று காவல் நிலையத்தில் புகார் கொடுத்தார்.
காவல்துறை விசாரணை தொடங்கியது. ஹோட்டல் கண்காணிப்பு கேமரா பதிவுகள், அறையில் கிடைத்த ரத்தக் கறை, மிதாலியின் உடலில் காணப்பட்ட காயங்கள் – எல்லாமே அர்ஜுனை நோக்கி விரல் நீட்டின. அவன் கைது செய்யப்பட்டான்.
இன்று அவன் சிறையில் இருக்கிறான். விசாரணை தொடர்கிறது.
ஒரு காலத்தில் “நீ இல்லாம நான் இல்லை” என்று சொன்ன அந்தக் காதல்,இறுதி இரவில் ஒரு கொடூரமான முடிவை நோக்கி நகர்ந்தது.
மிதாலி இப்போது இல்லை.அவளுடைய கடைசி இரவு… அவளுடைய குரல்… அவளுடைய கண்ணீர்… எல்லாமே அந்த அறை 407-இல் முடங்கிக் கிடக்கின்றன.
கொல்கத்தாவின் பரபரப்பான தெருக்களில் இன்னும் பலர் “அர்ஜுன் – மிதாலி” என்ற பெயரை மெல்லிய குரலில் உச்சரிக்கிறார்கள்.ஆனால் அந்தப் பெயர்களோடு இப்போது காதலல்ல… ஒரு மரணத்தின் நிழல் தான் நடக்கிறது.
Summary : In Kolkata, a college final-year student couple ended their relationship. They met one last time at a hotel. The girl later suffered severe abdominal pain and passed away en route to the hospital. Post-mortem revealed internal bleeding and injuries. The boy was arrested and an investigation is ongoing.

