தூத்துக்குடியில் இருந்து சுமார் பத்து கிலோமீட்டர் தொலைவில், கருவேல மரங்களும் பனைமரங்களும் அடர்ந்த கடலோரத்தில் ஒரு சிறிய மீனவக் கிராமம். 2022-ம் ஆண்டு.
அங்கே, மணல் மற்றும் ஓலை வேய்ந்த ஒரு சிறிய குடிசையில் வாழ்ந்தான் நெல்சன். அவனுக்கு வயது 28. அவன் மனைவி ஜான்சி. அவர்களுக்கு ஐந்து வயது மகன் பீட்டர்.
நெல்சனும் ஜான்சியும் காதலித்துத் திருமணம் செய்துகொண்டவர்கள். இரு குடும்பங்களும் ஒதுக்கியதால், இந்தக் கடலோரக் குடிசையில் தஞ்சம் புகுந்தனர். பொருளாதாரக் கஷ்டம் இருந்தாலும், அன்பு இருந்தது.
நெல்சன் சைக்கிளில் மீனும் கருவாடும் விற்று குடும்பத்தை நடத்தினான். வாரத்திற்கு இருமுறை — புதன் மற்றும் சனிக்கிழமை — கடற்கரை மீனவக் கிராமங்களுக்குச் சென்று மீன் வாங்கி, சுற்றி விற்பான்.
அவனுக்கு ஒரு நல்ல வாடிக்கையாளர் இருந்தார் — சுடலை. வயது 40. மனைவி பத்து வருடங்களுக்கு முன்பே வீட்டை விட்டுப் போனதால் தனியாக வாழ்ந்தார். தண்ணி போடுவது வழக்கம். சில சமயம் பணம் இல்லாவிட்டால் நெல்சன் கடன் கொடுப்பான். “அடுத்த முறை தரேன் அண்ணே” என்பார் சுடலை.
ஒரு நாள் நெல்சனுக்கு வைரல் காய்ச்சல். இரண்டு வாரங்கள் வீட்டிலேயே கிடந்தான். வருமானம் நின்றது. மீண்டும் வேலைக்குப் போக முடிவெடுத்தான். அன்று புதன்.
மீன் வாங்கி வழக்கமான கிராமங்களுக்குச் சென்றான். சுடலையின் வீட்டுக்கு வந்தபோது வழக்கத்தை விட சத்தம் போட்டான். பதில் இல்லை. வீட்டின் முன் கதவு சற்று திறந்திருந்தது. ஒரு கிலோ மீனை வாசலில் வைத்துவிட்டு, “பணம் அடுத்த முறை வாங்கிக்கலாம்” என நினைத்து திரும்பினான்.
மூன்று நாட்கள் கழித்து சனிக்கிழமை. மீண்டும் சுடலையின் கிராமத்துக்கு வந்தான். இம்முறை பணம் வாங்க வேண்டும் என எண்ணினான். சத்தம் போட்டான். பதில் இல்லை. கதவு அதேபோல் சற்று திறந்திருந்தது. நெருங்கிப் பார்த்தான். உள்ளே சிலந்தி வலைகள் பின்னியிருந்தன. தூசி படர்ந்திருந்தது. பின்புற அறைக்குச் சென்றான்.
அங்கே...
சுடலை தூக்கு மாட்டித் தொங்கிக் கொண்டிருந்தார். உடல் முழுவதும் புழுக்கள். வீடு முழுக்க மீன் முள்ளுகள் மற்றும் தூசி. நெல்சன் அதிர்ச்சியில் துள்ளினான். கத்த முடியவில்லை. உடல் வெடவெடத்தது. மாலை 3 மணியில் உள்ளே நுழைந்தவன், இரவு 7 மணி வரை வெளியே வரவில்லை.
கிராம மக்கள் அவனை மீட்டு மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் சென்றனர். ஜான்சி அழுதுகொண்டே வந்தாள். இரண்டு நாட்களுக்குப் பிறகு நெல்சன் மீண்டான். அப்போதுதான் உண்மை தெரிந்தது — சுடலை தற்கொலை செய்துகொண்டு பல நாட்களுக்கு முன்பே இறந்துவிட்டார். ஊர்க்காரர்கள் சடலத்தை எடுத்துப் போய் எரித்துவிட்டனர். நெல்சனிடம் யாரும் சொல்லவில்லை.
அன்றிலிருந்து நெல்சன் மாறினான்.
மீண்டும் மீன் விற்கச் சென்றான். சுடலையின் வீட்டைத் தவிர்த்தான். ஆனால் அன்று இரவு, கடைசிக் கிராமத்தைத் தாண்டி ஒற்றையடிப் பாதையில் சைக்கிள் மிதித்தபோது...
பின்னால் யாரோ வருவதுபோல் உணர்வு. சைக்கிளின் கேரியரை யாரோ இழுப்பதுபோல். திடீரென ஒரு உருவம் பாதையோரம் நின்றது. நெல்சன் பயப்படவில்லை. “மீன் வேணுமா?” என்றான். பதில் இல்லை. நெருங்கினான்.
அது சுடலை. அதே உடை. அதே முகம். ஆனால் கண்கள் சிவந்து, உடல் மெல்லிய புகைபோல் அசைந்தது. “ஏன் எனக்கு மீன் கொடுக்காமல் போனேடா?” என்ற குரல். நெல்சன் உறைந்தான். அடுத்த நொடி சைக்கிள் கவிழ்ந்தது. அவன் தரையில் விழுந்தான். மயக்கம்.
மீன்களைப் பார்த்தபடி அந்த உருவம் நின்றது.
அன்று இரவு நெல்சன் வீட்டுக்கு வந்தபோது அவன் முகம் வேறு மாதிரி இருந்தது. ஜான்சி மீன் சமைத்தாள். விறகடுப்பில் கொதித்த மீன் குழம்பைப் பார்த்ததும் நெல்சன் வேகமாக உள்ளே வந்தான். “சீக்கிரம்... சீக்கிரம்” என்றான். ஒட்டுமொத்த மீன் குழம்பையும் ஒரு தட்டில் ஊற்றி, கொதிக்கும் நிலையிலேயே கையால் பிடித்து ஆக்ரோசமாக சாப்பிட்டான். பீட்டர் அழுதான். “எனக்கும் வேணும் அப்பா!”
நெல்சன் பைபிளை எடுத்து நெருப்பில் போடச் சொன்னான். ஜான்சி மறுத்தாள். அவன் பீட்டரைப் பிடித்து “கொன்னுடுவேன்” என்றான். பயந்த ஜான்சி பைபிளைத் தீயில் போட்டாள். உடனே நெல்சன் பையனை விட்டான். ஜான்சி பையனைத் தூக்கிக்கொண்டு அடுத்த கிராமத்துக்கு ஓடினாள்.
ஊர்க்காரர்கள் வந்து பார்த்தபோது நெல்சன் சாதாரணமாக இருந்தான். “எங்கே போனீங்க?” என்றான். ஆனால் அவர்கள் புரிந்துகொண்டனர் — சுடலையின் ஆவி நெல்சனை ஆட்கொண்டுவிட்டது.
சர்ச்சுக்கு அழைத்துச் சென்றனர். பாதர் பைபிள் வசனங்களை வாசித்தார். நெல்சன் மயக்கமாகி விழுந்தான். ஆனால் இரவு...
குடிசைக்கு வெளியே “நெல்சன்... நெல்சன்...” என்ற குரல். ஜான்சி பைபிளுடன் வெளியே வந்தாள். சோலார் லைட்டின் அருகே அந்த உருவம். மிருகம் போல் மாறி, “சரசர”வென ஓடி வந்தது. நெல்சன் உள்ளே கத்தியை எடுத்து கழுத்தில் வைத்திருந்தான். ஜான்சி தீர்த்தம் தெளித்தாள். உருவம் அலறியபடி மயங்கியது.
மூன்று நாட்கள் சர்ச்சில் எக்ஸார்சிம். இறுதியில் சுடலையின் ஆவி பேசியது: “மீன் கொடுக்காமல் போனதால் பசியில் தொங்கினேன்... அவன் வீட்டுக்கு வந்தபோது என்னைப் பார்த்துவிட்டான்... அதனால் அவனைப் பிடித்தேன்.”
பாதர் சுடலையின் ஆவியை கண்ணாடிக் குடுவையில் அடைத்து, நடுக்கடலில் போட்டுவிட்டார். “இனி யாரையும் தொந்தரவு செய்ய முடியாது” என்றார்.
நெல்சன் சுயநினைவுக்கு வந்தான். ஆனால் அன்றிலிருந்து இரவுகளில் அவன் கண்கள் சிவக்கும். சில சமயம் “மீன்... மீன்...” என்று முணுமுணுப்பான்.
கருவேல மரங்களுக்கு அடியில், பனைமரங்களுக்கு நடுவே, இன்றும் அந்த ஒற்றையடிப் பாதையில் சைக்கிள் ஒன்று செல்லும்போது, பின்னால் யாரோ இழுப்பது போல் உணர்ந்தால்... திரும்பிப் பார்க்காதீர்கள்.
சுடலை இன்னும் பசியோடு இருக்கிறான்.
English Summary : Nelson, a fish seller living in a coastal hut near Thoothukudi with his wife Jansi and young son, faces a mysterious situation after visiting a regular customer’s home. Unusual changes affect his behaviour at home. With support from villagers and the church, the family works to restore peace and normal life.
