ராமச்சந்திரபுரம் என்ற சிறிய ஊர் தெலுங்கானாவின் ஒரு மூலையில் அமைந்திருந்தது. நெல் வயல்களும், குறுகிய சாலைகளும், ஒரே அரசு உயர்நிலைப் பள்ளியும்தான் அந்த ஊரின் முகம். காலை எட்டு மணிக்கு பள்ளி மணி அடித்ததும் குழந்தைகள் வரிசையாக வகுப்பறைக்குள் செல்வார்கள்.
பெற்றோர்கள் வாசலில் நின்று பார்த்துவிட்டு வேலைக்குச் செல்வார்கள். அந்தப் பள்ளியில் கணித ஆசிரியராகப் பணிபுரிந்தவர் வெங்கடேஷ். நாற்பது வயதைத் தாண்டியவர். பல ஆண்டுகளாக அங்கேயே இருந்ததால் ஊர்க்காரர்களுக்கு அவர் முகம் நன்கு தெரியும். முதலில் பலரும் அவரை அமைதியான ஆசிரியர் என்றே நினைத்திருந்தனர்.
ஆனால் சில மாதங்களாக மாணவிகள் மத்தியில் ஒரு அமைதி இல்லாத பேச்சு ஓடிக்கொண்டிருந்தது. பள்ளி முடிந்த பிறகு சில பெண்களுக்குத் தனி அழைப்பு வருவதாகவும், பாடம் பேசுவது போலத் தொடங்கி பிறகு தகாத திசையில் திருப்புவதாகவும் சிலர் தங்கள் வீட்டில் சொல்லியிருந்தனர்.
ஒரு இரு பெற்றோர் பள்ளி நிர்வாகத்திடம் வாய்மொழியாகச் சொன்னார்கள். “பார்த்துக்கொள்கிறோம்” என்று சொல்லி முடிந்தது. எழுத்துப்பூர்வமான நடவடிக்கை இல்லை. ஆசிரியர் வகுப்புக்கு வருவதும், பாடம் நடத்துவதும் தொடர்ந்தது.
அந்த வரிசையில் ஒரு மாணவிக்கு அழைப்பு வந்தது. அவள் முதலில் பயந்து பேசினாள். ஆசிரியர் கணிதம் சொல்லிக் கொடுப்பது போலப் பேசினார். “இப்போது உன்னிடம் இரண்டு பந்து இருக்கிறது. ஒரு பந்தை எனக்குக் கொடுத்தால் உன்னிடம் எத்தனை இருக்கும்?” என்று கேட்டார்.
மாணவி பதில் சொன்ன பிறகு, “அப்படியானால் ஒரு பந்தை என்னிடம் கொடுப்பாயா?” என்று தொடர்ந்தார். அதனை தொடர்ந்து, இரண்டு பேர் ஒரு வேலையை செய்கிறார்கள், ஒருவர் வேகமாக செய்கிறார், இன்னொருவர் மெதுவாக செய்கிறார், யார் வேலையை சீக்கிரம் முடிப்பார்.
உனக்கு வேகமா செய்தால் பிடிக்குமா? மெதுவாக செய்தால் பிடிக்குமா? என்று கேட்கிறாள். அதற்கு மாணவி, எந்த வேலையாக இருந்தாலும் மெதுவாக செய்தால் தான் சரியாக இருக்கும் என கூற, சரி மெதுவாவே பண்றேன் என்று மோசமான தொனியில் பேசுகிறான் அந்த ஆசிரியர்.
அதற்குப் பிறகு வந்த வார்த்தைகள் அச்சில் ஏற்ற முடியாதவையாக உள்ளன. கேட்கவே காது கூசும். அவள் அந்த அழைப்பைத் தன் செல்போனில் பதிவு செய்தாள். இரவு வீட்டுக்குச் சென்றதும் அந்த ஒலியைத் தன் தாயிடம் காட்டினாள். தாய் முதலில் நம்பவில்லை.
மீண்டும் கேட்டாள். பிறகு தந்தைக்குச் சொன்னாள். வீட்டில் அமைதி உடைந்தது.மறுநாள் காலை உறவினர்கள் வந்தனர். அக்கம்பக்கத்து வீட்டாரும் அறிந்தனர். ஆடியோ ஒருவரிடமிருந்து இன்னொருவருக்குச் சென்றது. சில மணி நேரத்தில் ஊர் முழுவதும் அந்தக் குரல் பேசப்பட்டது.
“நம் பள்ளியில் இப்படியொரு ஆசிரியர் இருக்கிறாரா?” என்று பெண்கள் வீட்டு வாசலில் நின்று பேசினர். மாலைக்குள் பள்ளி வாசலில் மக்கள் கூடத் தொடங்கினர். முதலில் இருபது பேர். பிறகு ஐம்பது. பிறகு நூறுக்கு மேல். சிலர் தங்கள் பிள்ளைகளைப் பள்ளிக்கு அனுப்பாமல் நிறுத்திவிட்டு வந்தனர். “இந்த ஆசிரியர் இன்னும் உள்ளே இருக்கிறாரா?” என்று கேட்டனர்.
வெங்கடேஷ் அன்று பள்ளிக்கு வந்திருந்தார். கூட்டம் அவரைச் சுற்றி வளைத்தது. சிலர் கோபத்தில் கையை ஓங்கினர். அவர் தரையில் விழுந்தார். காயங்கள் ஏற்பட்டன. யாரோ போலீஸ் வரட்டும் என்று சத்தமிட்டனர். விரைவில் காவல் வாகனம் வந்தது. அதிகாரிகள் கூட்டத்தை விலக்கி ஆசிரியரை எழுப்பினர்.
அவரது முகத்தில் ரத்தம் இருந்தது. அவரை வாகனத்தில் ஏற்றி விசாரணைக்கு அழைத்துச் சென்றனர். பள்ளி வாசலில் நின்ற பெற்றோர் போக்சோ வழக்குப் பதியுங்கள் என்று சொன்னார்கள். மாணவி சிறுமி என்பதால் அந்தச் சட்டத்தின் கீழ் வழக்குப் பதிவு செய்யப்பட்டது.இரவுவரை பள்ளி முன் சிலர் நின்றனர். உள்ளே விளக்குகள் அணைந்திருந்தன.
ஒரு தாய் தன் மகளை நெருக்கிப் பிடித்துக்கொண்டு நின்றாள். “நாளைக்குப் பள்ளிக்கு அனுப்புவதா வேண்டாமா என்று தெரியவில்லை” என்றாள். இன்னொருவர் “நிர்வாகம் முதலிலேயே கேட்டிருந்தால் இது வரை வந்திருக்காது” என்றார். ஊர்ப் பெரியவர்கள் காவல் நிலையத்துக்குச் சென்று புகாரை உறுதிப்படுத்தினர்.
மறுநாள் காலை பள்ளி மணி அடித்தது. ஆனால் வகுப்பறைகள் முழுமையாக நிறையவில்லை. சில பெற்றோர் பிள்ளைகளை வீட்டிலேயே நிறுத்தினர். காவல்துறை விசாரணை தொடங்கியது. பதிவு செய்யப்பட்ட ஒலி, மாணவியின் வாக்குமூலம், பெற்றோரின் புகார் ஆகியவை சேகரிக்கப்பட்டன.
வெங்கடேஷ் காவல் காவலில் இருந்தார். பள்ளி நிர்வாகம் அதிகாரப்பூர்வமாக அறிக்கை விடவில்லை. ஊரில் ஒரே பேச்சுதான் ஓடியது. குழந்தைகள் பாதுகாப்பாகப் படிக்கும் இடம் பள்ளி. அந்த நம்பிக்கை அன்று உடைந்தது.
ராமச்சந்திரபுரத்தில் அந்த வார இறுதி வரை பள்ளி வாசலில் சிறு கூட்டம் இருந்தது. யாரும் பெரிய முழக்கமிடவில்லை. ஆனால் கண்களில் கோபமும் பயமும் இருந்தன. ஒரு தந்தை தன் மகனைக் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு நடந்தார். “இனிமேல் போன் வந்தாலும் நீ பேசாதே.
எங்களிடம் சொல்” என்றார். சிறுவன் தலையாட்டினான். வயல்களுக்கு அப்பால் சூரியன் மறையத் தொடங்கியது. பள்ளி கட்டிடம் அமைதியாக நின்றது. உள்ளே பாடப்புத்தகங்கள் மேசை மீது அப்படியே இருந்தன.விசாரணை இன்னும் முடியவில்லை. நீதிமன்ற நடவடிக்கை தொடர உள்ளது.
ஆனால் அந்த ஊருக்கு ஒரு பாடம் தெளிவாகத் தெரிந்தது. ஒரு ஆசிரியரின் குரல் மாணவியின் செல்போனில் பதிவானதும், ஒரு பள்ளி வாசல் மக்கள் நிற்கும் இடமாக மாறியது. குழந்தைகளின் பாதுகாப்பு குறித்துப் பேசாமல் விட்டால், பிறகு கூட்டம் தானாகவே வந்துவிடும் என்பதை அந்தச் சிறிய ஊர் அன்று கண்டது.
Summary in English : In a Telangana village school, a math teacher made inappropriate phone remarks to a student using a crude two-ball example. She recorded the call and informed her parents. The audio spread locally. Residents gathered at the school gate. Police took the teacher for inquiry and registered a case. Probe is on.
