மழை இல்லாத, ஆனால் குளிர்ந்த காற்று வீசிய ஒரு நவம்பர் இரவு.
சரண்யாவின் முகத்தில் வியர்வை கலந்த கண்ணீர். வயிற்றில் ஏற்பட்ட வலி அலைகளாகத் தாக்கியது. ஒவ்வொரு அலையும் அவளை நடுங்க வைத்தது. வீட்டு மாடியில் உள்ள சிறிய அறையில், ஒரு பழைய பாயில் படுத்திருந்தாள். கண்கள் மூடியிருந்தாலும், உள்ளுக்குள் பயம் துடித்துக்கொண்டிருந்தது.
“இன்னும் கொஞ்ச நேரம்... இன்னும் கொஞ்ச நேரம் தாங்கு...” என்று தனக்குத்தானே முணுமுணுத்தாள்.
கீழே கார்த்திக் தூங்கிக்கொண்டிருந்தான். மூன்று ஆண்டுகளாக வெளிநாட்டில் இருந்து திரும்பி வந்து, இப்போது வீட்டில் இருப்பதே அவனுக்கு ஒரு புது உணர்வு. ஆனால் அவன் மனதில் ஒரு சிறு கேள்வி எப்போதும் தொங்கிக்கொண்டிருந்தது.
“சரண்யாவோட வயிறு ஏன் இவ்வளவு பெரிசா இருக்கு?”
அவள் சொன்ன காரணங்கள் — “தொப்பை போட்டுடுச்சு... குடல் சரியில்ல... டாக்டர் ஆபரேஷன் சொன்னாங்க...” — எல்லாம் அவனால் முழுவதும் நம்ப முடியவில்லை. ஆனால் அவன் நம்ப விரும்பினான். ஏனெனில் அவளை நம்புவது தான் அவனுக்கு மீதமிருந்த ஒரே ஆறுதல்.
அந்த இரவில், திடீரென சரண்யா எழுந்தாள்.
“குளியலறைக்குப் போயிட்டு வரேன்...” என்று மெல்லிய குரலில் சொல்லிவிட்டு, வீட்டை விட்டு வெளியேறினாள்.
கால் செருப்பு கூட மாட்டாமல், இருட்டில் நடந்தாள். கிராமத்தின் கடைசி வீடு தாண்டி, பின்புறம் இருந்த காட்டுப் பாதையை நோக்கி. காற்று அவள் முகத்தில் அடித்தது. ஆனால் அவளுக்கு காற்று தெரியவில்லை. வலிதான் தெரிந்தது. பயம்தான் தெரிந்தது.
ஒரு பெரிய மரத்தடியில், புதர்கள் நடுவே அமர்ந்தாள்.
வலி தாங்க முடியாமல் கத்த வந்தது. ஆனால் கத்த முடியவில்லை. யாராவது கேட்டுவிடக் கூடாது.
கண்கள் மங்கின. உடல் நடுங்கியது.
அவள் தனியாக... மிகவும் தனியாக...
சில நிமிடங்களில் ஒரு சிறிய அழுகை ஒலி கேட்டது. மிக மெல்லியது. மிக பலவீனமானது.
ஆனால் அந்த ஒலி சரண்யாவின் இதயத்தை கிழித்தது.
அவள் குழந்தையைப் பார்த்தாள்.
சிறியது. அழகானது. ஆண் குழந்தை.
அவனது கண்கள் இன்னும் திறக்கவில்லை. ஆனால் அவனது சிறிய மார்பு ஏற்ற இறக்கமாக இருந்தது.
சரண்யாவின் கைகள் நடுங்கின.
“நீ... நீ ஏன் வந்தாய்...?” என்று முணுமுணுத்தாள்.
“இந்த உலகத்துல உனக்கு இடமில்ல... எனக்கும் இடமில்ல...”
கண்ணீர் அவள் முகத்தில் வழிந்தது. ஆனால் அவள் கண்ணீரைத் துடைக்கவில்லை.
அவள் குழந்தையை ஒரு பழைய துணியில் சுற்றி, புதருக்குள் வைத்தாள்.
“மன்னிச்சுடு... மன்னிச்சுடு...” என்று திரும்பத் திரும்பச் சொன்னாள்.
பின்னர் அவள் மயங்கி விழுந்தாள்.
---கார்த்திக் திடுக்கிட்டு எழுந்தான்.
மணி நள்ளிரவு இரண்டு.
சரண்யா இல்லை.
அவன் டார்ச் எடுத்துக்கொண்டு வெளியே ஓடினான்.
“சரண்யா...! சரண்யா...!”
குரல் காட்டுக்குள் எதிரொலித்தது.
அவன் ஓடினான். ஓடினான்.
ஒரு புதரருகே டார்ச் வெளிச்சத்தில் சரண்யா மயங்கிக் கிடப்பதைப் பார்த்தான்.
அவளைத் தூக்கினான். அவள் உடல் முழுவதும் ரத்தம்.
அவன் அழுதபடியே அவளைத் தூக்கிக்கொண்டு ஓடினான்.
மருத்துவமனைக்கு கொண்டு சென்றபோது, டாக்டர் ஒருவர் வந்து சொன்னார்:
“பிரசவம் ஆகியிருக்கு... ஆனா குழந்தை எங்கே?”
கார்த்திக் அதிர்ந்து போனான்.
“என்ன சொல்றீங்க...?”
---மறுநாள் அதிகாலை.
காட்டுப் பகுதியில் தேடியபோது...
ஒரு சிறிய உடல்.
குளிரில் விறைத்து, நீலமாக மாறிய ஒரு ஆண் குழந்தை.
புதருக்குள் கிடந்தது.
அவனை எடுத்து வந்தபோது, கார்த்திக் தரையில் மண்டியிட்டு அழுதான்.
“என் புள்ள... என் புள்ள இல்ல... ஆனா... இவன் என் ரத்தம் இல்லையா...?”
அவன் குழந்தையை எடுத்து அணைத்தான்.
சிறிய கை.
குளிர்ந்தது.
இனி ஒருபோதும் அசைவதில்லை.
மருத்துவமனை வாசலில் கார்த்திக் உட்கார்ந்திருந்தான்.
கண்கள் சிவந்து, வெறுமையாகப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
சரண்யா மயக்க நிலையில் இருந்தாள். ஆனால் உயிர் இருந்தது.
ஒரு நர்ஸ் வந்து சொன்னாள்:
“அவங்க... பேச ஆரம்பிச்சுட்டாங்க... உங்களைப் பார்க்கணும்னு சொல்றாங்க...”
கார்த்திக் எழுந்தான்.
ஆனால் அவன் கால்கள் நடுங்கின.
அறைக்குள் நுழைந்தான்.
சரண்யா படுக்கையில் படுத்திருந்தாள்.
அவள் கண்களில் கண்ணீர்.
“ஏங்க.. என்னை மன்னிச்சுடுங்க..”
அவன் அருகில் சென்று நின்றான்.
எதுவும் பேசவில்லை.
சும்மா பார்த்தான்.
அந்தப் பார்வையில் வலி இருந்தது.
நம்பிக்கை இழந்த ஒரு ஆணின் வலி.
காதல் இன்னும் இருந்தது... ஆனால் அதன் மேல் ஒரு பெரிய காயம் விழுந்திருந்தது.
சரண்யா மெல்லிய குரலில் சொன்னாள்:
“நான்... ஒருத்தர் கூட தப்பு செஞ்சேன்... உங்களுக்கு துரோகம் பண்ணிட்டேன்.. அவன் என்னை ஏமாத்திட்டு போயிட்டான்.. மன்னிச்சுடுங்க... நான்...”
கார்த்திக் குனிந்து அவள் கையைப் பிடித்தான்.
ஆனால் அவன் குரல் வெளியே வரவில்லை.
பின்னர், மிக மெதுவாக, நடுங்கும் குரலில் சொன்னான்:
“நீ என்னோட உயிருன்னா.. உன் வயித்துல வளர்ந்த அவனும் என் உயிர் தான..?"
ஆனா... நீ அவனை கொன்னுட்ட...
என் கண் முன்னாடி... என் மனசுல... நீ அவனை கொன்னுட்ட...”
சரண்யா அழுதாள்.
கார்த்திக் அழுதான்.
இருவரும் அழுதார்கள்.
ஆனால் அழுகையால் எதுவும் மாறவில்லை.
ஒரு சிறிய உயிர்...
தன் அம்மாவின் கையால்...
இனி ஒருபோதும் “அம்மா” என்று அழைக்க முடியாமல் போய்விட்டது.
அந்தக் குழந்தைக்கு ஒரு பெயர்கூட இல்லை.
ஆனால் அவனது இறப்பு...
எத்தனை இதயங்களை உடைத்துவிட்டது...
நண்பர்களே...
இது ஒரு கதை இல்லை.
இது ஒரு தாயின் தவறு.
ஒரு தந்தையின் நம்பிக்கை உடைவு.
ஒரு குழந்தையின்... முடிந்துபோன வாழ்க்கை.
அவன் என்ன பாவம் செய்தான்?
அவன் வெறும்... ஒரு உயிர்.
அவனுக்கு உரிமை இருந்தது... மூச்சு விட... பார்க்க... அழ... சிரிக்க...
ஆனால், அதெல்லாம் பறிக்கப்பட்டுவிட்டது.
கடைசியாக மகள் வந்தால்.. என்னப்பா ஆச்சு.. ஏன் எல்லாரும் அம்மாவ திட்டுறாங்க.. என்னோட தம்பிய அம்மா கொன்னுட்டாங்கன்னு சொல்ற்றாங்க..
என் தம்பி எங்கப்பா.. என்ற அவளின் குரல்.. தம்பியின் இறப்புக்கு நியாயம் கேட்டது.. ஏதும் அறியாத.. அந்த 5 வயசான அக்காவின் கேள்விக்கு யார் பதில் கொடுப்பது..?
உங்கள் மனம் கனமாக இருக்கிறதா.. கண்ணீர் வருவது போல உணர்வு ஏற்படுகிறதா... அழுதுவிடுங்கள்.
ஏனெனில்... அந்தக் கண்ணீர் தான்.. இறந்த அந்த குழந்தைக்கு நாம் கொடுக்கும் இறுதி மரியாதை..
அந்தக் குழந்தைக்காகவே.
(இது உண்மை சம்பவத்தை அடிப்படையாக கொண்டு எழுதப்பட்ட கிரைம் கதை. பெயர்கள் மாற்றப்பட்டுள்ளன)
Summary : A married woman in Tamil Nadu, whose husband worked abroad for years, gave birth alone at night in a rural area. The newborn was found deceased nearby. The husband, shocked upon returning home, discovered the situation and took her to hospital. The family now faces deep emotional and social distress.
