ஒரு நாள் ஞாயிற்றுக்கிழமை காலை. ஜார்க்கண்ட் மாநிலம் கிரிடி மாவட்டம், சிறிய கிராமம் ஸ்ரீமட்டி.
காலை 10 மணி. கிராமப் பஞ்சாயத்து அலுவலகத்துக்குள் 60 வயது தவ்லத் ஷா ஓடி வந்தார். முகம் நடுங்கியது. கண்கள் சிவந்திருந்தன. “என் மனைவியை யாரோ கொன்றுவிட்டார்கள்” என்று அவர் சொன்னதும் அலுவலகமே அமைதியாகிவிட்டது.
கிராமங்களில் பலர் முதலில் போலீஸ் நிலையத்துக்குப் போவதில்லை. பஞ்சாயத்து அலுவலகமே முதல் புகலிடம். அன்றும் அப்படித்தான் நடந்தது. புகார் கேட்ட உடனே பஞ்சாயத்து அதிகாரிகள் கிரிடி போலீஸுக்குத் தொலைபேசி செய்தனர். பத்து நிமிடங்களில் போலீஸ் குழு, தடயவியல் குழு, மாவட்ட நிர்வாக அதிகாரிகள் என அந்த சிறிய வீட்டைச் சுற்றிலும் கூட்டம் சேர்ந்தது.
அன்று காலை தெரிந்தது ஒன்று மட்டும். ஒரு குடும்பத்துக்குள் பயங்கரமான சம்பவம் நடந்துவிட்டது. அடுத்த சில நாட்களில் இந்தியா முழுவதும் இந்த வீட்டின் பெயர் பேசப்பட்டது. காரணம் வெறும் குற்றம் மட்டும் இல்லை. குடும்ப உறவை உடைத்த நம்பிக்கைத் துரோகம்.
காலையில் தொடங்கிய தேடல்
தவ்லத் ஷாவும் மனைவி குல்சி தேவியும் இந்தக் கிராமத்திலேயே பிறந்து வளர்ந்தவர்கள். சிறிய விவசாய நிலம். அதில் கிடைக்கும் வருமானத்தில் வாழ்ந்தனர். குல்சிக்கு 55 வயது. உடல்நலம் சரியில்லாததால் சக்கர நாற்காலியிலேயே பெரும்பாலும் இருக்க வேண்டிய நிலை.
காலை ஏழு மணிக்கு எழுந்த தவ்லத், வீடு முழுவதும் தேடினார். குல்சி இல்லை. எப்போதும் அவள்தான் அவரை எழுப்புவாள். அல்லது அறைக்குள்ளேயே இருப்பாள். அன்று இரண்டும் இல்லை.
வீட்டில் இன்னொருவர் இருந்தார். 24 வயது பிரீத்தி குமாரி. தவ்லத்தின் இரண்டாவது மகன் மனோஜின் மனைவி. இருவரும் சேர்ந்து தேடினர். கடைசியில் வீட்டின் பின்பக்கம் உள்ள சேமிப்பு அறை கண்ணில் பட்டது. அந்த அறை பொதுவாகத் தாழ்ப்பாள் மட்டும் போட்டு வைக்கப்படும். அன்று பூட்டும் போடப்பட்டிருந்தது. சாவி யாரிடமும் இல்லை.
ஜன்னல் வழியாகப் பார்த்த தவ்லத்தின் கை நடுங்கியது. உள்ளே ஒரு மூட்டை. அதில் ஒருவர் கட்டப்பட்டிருந்தார். அவர் தான் காணாமல் போன குல்சி தேவி என்பது அப்போதுதான் புரிந்தது. அதற்குப் பிறகுதான் அவர் பஞ்சாயத்து அலுவலகத்துக்கு ஓடினார்.
திருட்டு போலத் தோன்றியது. ஆனால்…
ஊர் மக்கள் முதலில் நினைத்தது இதுதான். யாரோ வீட்டுக்குள் நுழைந்து திருட முயன்றனர். குல்சி பார்த்துவிட்டதால் அவரை அடக்கிவிட்டுத் தப்பினர்.
ஆனால் போலீஸ் இன்ஸ்பெக்டர் ஓம் பிரகாஷ் பாண்டே வீட்டுக்குள் நுழைந்ததும் முதல் சந்தேகம் வந்தது. கதவு உடைக்கப்படவில்லை. பின்கதவு உடைக்கப்படவில்லை. வீட்டு வாசல் பூட்டியே இருந்தது. சுற்றுச்சுவர் மீது ஏறிய தடயம் ஏதும் இல்லை.
அலமாரிகள் திறக்கப்படவில்லை. குல்சியின் கழுத்து நகை, மூக்குத்தி, வளையல் எல்லாம் அப்படியே இருந்தன. திருட வந்தவர் நகைகளை விட்டுவிட்டுப் போவாரா?
தடயவியல் குழு இன்னும் தெளிவாகச் சொன்னது. திருடன் தப்பிக்க முன் கதவு திறந்தே இருந்தது. அப்படியிருக்க உடலை மூட்டையில் கட்டி, பின்பக்கம் உள்ள அறைக்குள் வைத்து, பூட்டி, சாவியை எடுத்துச் செல்ல வேண்டிய தேவை என்ன? திருட்டு வழக்கத்தில் இப்படி நடக்காது.
ஒரு மணி நேரத்துக்குள் போலீஸ் உறுதி செய்தது. இது பணத்துக்காக நடந்த சம்பவம் இல்லை.
குடும்பக் கடன் முதல் பக்கத்து வீட்டுப் பேச்சு வரை
விசாரணை தவ்லத்திடம் தொடங்கியது. கடைசியாக மனைவியை உயிருடன் பார்த்தவர் அவர்தான். புகாரும் அவர்தான் கொடுத்தார்.
அவரிடம் மூன்று மகன்கள். அனைவரும் வெளியூரில். இரண்டாவது மகன் மனோஜ் ஹைதராபாத்தில் வெல்டராக வேலை பார்த்தார். கடன் இருந்தது. வங்கி, உள்ளூர் கடன் என பல இடங்களில். ஆனால் கடன் கொடுத்தவர்கள் எவரும் அன்றைய இரவில் அந்த வீட்டுக்கு வரவில்லை. கொன்றால் பணம் திரும்பாது என்று அவர்களே சொன்னார்கள்.
அடுத்த தகவல் பக்கத்து வீட்டிலிருந்து வந்தது. காலை ஏழு மணிக்கு அண்டை வீட்டார் பிரீத்தியிடம் கேட்டனர். “குல்சி அம்மா இன்று வெளியே வரவில்லையே?” பிரீத்தி சொன்ன பதில்: “விடியற்காலையிலேயே மகள் வீட்டுக்குப் போய்விட்டார்.”
ஆனால், குல்சியின் மகளுக்கு போலீஸ் தொலைபேசி செய்தபோது அவர் சொன்னார்: “அம்மா எனக்குத் தொலைபேசி கூட செய்யவில்லை. என் வீட்டுக்கு வர திட்டமே இல்லை.”
அப்போதுதான் கேள்வி பெரிதாகியது. தேடிக்கொண்டிருக்கும் நேரத்தில் பிரீத்தி ஏன் அவர் தன்னுடைய மகள் வீட்டுக்கு போனார் என பொய் சொல்ல வேண்டும்?
பிரேத பரிசோதனை அறிக்கை மேலும் ஒரு உண்மையைச் சொன்னது. இது ஒருவர் மட்டும் செய்த செயல் போல் இல்லை. ஒருவர் பிடித்திருக்க, இன்னொருவர் தாக்கியிருக்க வாய்ப்பு இருந்தது. வீட்டுக்குள் அன்று இரவு இருந்தவர்கள் மூவர். ஒருவர் இறந்திருந்தால், மீதம் இருவர்.
ஆயுதம் வீட்டுக் கத்தி அல்ல. பளிங்கு மற்றும் டைல் வெட்டும் தொழில் கருவி. அந்தக் கருவி வீட்டில் காணவில்லை. பிறகு விவசாய நிலத்துக்கு அருகில் உள்ள மோட்டார் அறையில் கிடைத்தது. நன்றாகக் கழுவி வைக்கப்பட்டிருந்தது. ஆனால் தடயவியல் பரிசோதனையில் அதில் இரத்தத் தடயங்கள் இருந்தன. அந்த அறைக்குச் செல்லும் வழி தவ்லத் ஷாவுக்குத்தான் தெரியும்.
பஞ்சாயத்துப் பதிவேட்டில் இருந்த பழைய காயம்
கிராமப் பஞ்சாயத்து அலுவலகத்தில் ஒரு புகார் பதிவேடு இருந்தது. 2022-ல் பிரீத்திக்கும் மனோஜுக்கும் திருமணம். ஒரு ஆண்டுக்குள் குழந்தை. பிறகு மனோஜ் ஹைதராபாத் வேலைக்குச் சென்றார். மனைவியும் குழந்தையும் மாமனார்-மாமியார் வீட்டிலேயே தங்கினர்.
2024-ல் ஊரே அறிந்த ஒரு பஞ்சாயத்து நடந்தது. பிரீத்தி தன் மாமனார் மீது புகார் கொடுத்தார். தவறான முறையில் தன்னை நடத்தியதாக. பஞ்சாயத்து முன் தவ்லத் அதை ஒப்புக்கொண்டார். ஊர் மக்கள் முன்னிலையில் அவமானப்படுத்தப்பட்டார். அதற்குப் பிறகு பிரீத்தியும் மனோஜும் குழந்தையுடன் ஹைதராபாத் சென்றனர்.
ஆனால் அங்கு வாழ்க்கை கடினமாக இருந்தது. சிறிய தொழிலாளர் குடியிருப்பு. பாதுகாப்பு கேள்விக்குறி. எட்டு மாதங்களுக்குப் பிறகு பிரீத்தி மீண்டும் இந்தக் கிராமத்துக்குத் திரும்பினார். “இனி அவர் தவறு செய்யமாட்டார்” என்ற நம்பிக்கையில்.
திரும்பிய பிறகு நிலை மாறியது. தவ்லத் மன்னிப்பு கேட்டார். தேவையான பொருட்களை வாங்கித் தந்தார். வீட்டு அலமாரிச் சாவி குல்சியிடமிருந்து பிரீத்தியிடம் சென்றது. மகன் அனுப்பும் பணத்தையும் அவர் பிரீத்தியிடமே கொடுத்தார். மெல்ல மெல்ல இருவருக்கும் இடையே குடும்ப உறவுக்கு அப்பாற்பட்ட நெருக்கம் வளர்ந்தது.
குல்சி இதைக் கவனித்தார். சக்கர நாற்காலியில் இருந்தாலும் பார்வை கூர்மையாக இருந்தது. கணவனிடம் எச்சரித்தார். மகனின் எதிர்காலத்தை நினைக்குமாறு சொன்னார். பஞ்சாயத்தை மீண்டும் கூட்டுவதாகச் சொன்னார். அந்த எதிர்ப்புதான் இருவருக்கும் பெரிய தடையாகத் தெரிந்தது.
சாவி பாக்கெட்டில் இருந்தது
ஜூன் 13 இரவு குல்சி உடல்நலக்குறைவாகப் படுத்திருந்தார். அதே இரவு திட்டம் தீட்டப்பட்டது. குல்சி இருவரின் சதிக்கு இரையானார். உடலை வெளியே கொண்டு செல்ல முயன்றனர். ஆனால் விடியற்காலையில் கிராமம் விழித்துவிடும். யாராவது பார்த்துவிடுவார்கள். எனவே பின்பக்க அறையில் வைத்துப் பூட்டினர்.
காலையில் துர்நாற்றம் வரத் தொடங்கியது. அண்டை வீட்டார் கேள்வி கேட்டதும் பிரீத்தி பொய் சொன்னார். பிறகு தவ்லத் பஞ்சாயத்துக்குச் சென்று “யாரோ திருடன் செய்தார்” என்று புகார் கொடுத்தார். போலீஸ் திருடனைத் தேடிவிட்டு வழக்கை மூடிவிடுவார்கள் என்று நினைத்தனர்.
ஆனால் போலீஸ் அந்த அளவில் நிற்கவில்லை. சுற்றுச்சுவர், வாசல், நகைகள், ஆயுதம், பஞ்சாயத்துப் பதிவு, பிரீத்தியின் பொய் — ஒவ்வொன்றும் ஒரே திசையைக் காட்டியது.
கடைசியாக ஒரு கேள்வி. “அந்தப் பூட்டின் சாவி எங்கே?” தவ்லத் சொன்னார்: “கொன்றவர் எடுத்துச் சென்றுவிட்டார்.” ஆனால் அவரது குர்தா பாக்கெட்டில் அதே சாவி இருந்தது. பூட்டைத் திறந்து பார்த்தார்கள். பொருந்தியது.
அப்போதுதான் அவர் ஒப்புக்கொண்டார். தான் செய்ததாக. பிரீத்தியும் சேர்ந்து திட்டமிட்டதாக.
இருவரையும் தனித்தனியாக விசாரித்தபோது முழுச் சங்கிலியும் இணைந்தது. 2024-ல் ஏற்பட்ட காயம் முழுவதுமாக ஆறவில்லை. 2026-ல் அதுவே தவறான உறவாக மாறியது. அதை எதிர்த்த குல்சியைத் தடையாகப் பார்த்தனர். ஒரு இரவில் அந்தத் தடையை அகற்ற முடிவு செய்தனர்.
இன்று இருவரும் சிறையில் உள்ளனர். வீட்டில் ஒரு சிறுவன் இருக்கிறான். தாத்தா, பாட்டி, அம்மா என்று நம்பிய குடும்பம் ஒரே இரவில் உடைந்தது. மகன் மனோஜ் வெளியூரில் கஷ்டப்பட்டு சம்பாதித்த பணம், அந்தப் பையனின் எதிர்காலம் — இவற்றை யாரும் அன்று இரவு யோசிக்கவில்லை.
60 வயது மாமனார். 24 வயது மருமகள். நடக்க முடியாத 55 வயது தாய். குடும்பத்தில் இருக்க வேண்டிய பாதுகாப்பு இல்லாமல் போன கதை இது.
உண்மை எவ்வளவு மறைத்தாலும் வெளியே வரும். குடும்ப அன்பை விட்டுவிட்டு தவறான பாதையில் சென்றால் கடைசி நிறுத்தம் வீடு அல்ல. நீதிமன்றம்தான்.
குல்சி தேவிக்கு நீதி கிடைக்க வேண்டும். அந்தச் சிறுவனுக்கு ஒரு பாதுகாப்பான வாழ்க்கை கிடைக்க வேண்டும். இந்தத் தவற்றுக்கு என்ன தண்டனை சரியாக இருக்கும் என்பதை நீங்களே சொல்லுங்கள்.
Summary : On 14 June 2026 in Sirmadih village, Giridih, Daulat Sao reported his wife Kulsi Devi missing. Police found her in a locked room. Theft was ruled out. Evidence led to the husband and daughter-in-law, who had formed a forbidden bond she had opposed. Both were arrested the same day.
