மாமியாரை வீட்டை விட்டு துரத்திய மருமகள்! கோடீஸ்வரியாக திரும்பி வந்த மாமியார் செய்த காரியத்தை பாருங்க!

மருமகளால் வீட்டை விட்டு துரத்தப்பட்ட மாமியார் கோடீஸ்வரியாக திரும்பி வந்த போது செய்த காரியத்தை பற்றி இந்த கதையில் பார்க்கலாம்.

அத்தியாயம் 1: இல்லத்தின் ஒளிமதுரை அருகே உள்ள ஒரு சிறிய கிராமத்தில், ராஜேந்திரன் எனும் இளைஞன் தன் மனைவி லக்ஷ்மியுடனும், தாய் பார்வதியுடனும் வாழ்ந்து வந்தான். பார்வதி அம்மாள், அறுபது வயதைத் தொட்டாலும், வீட்டின் அத்தனை பொறுப்பையும் தன் தோளில் சுமந்து கொண்டிருந்தாள். காலையில் எழுந்ததும் கோயிலுக்கு போய், பின்னர் சமையல், தோட்ட வேலை, பசு மாடுகளைப் பராமரித்தல் என்று ஓய்வில்லாத வாழ்க்கை.

ராஜேந்திரன் ஒரு சிறிய தனியார் நிறுவனத்தில் கணக்கு வேலை பார்த்தான். லக்ஷ்மி, நகரத்து பெண். அவளுக்கு கிராம வாழ்க்கையும், மாமியாரின் பழைய பாணி பிடிக்கவில்லை. “லக்ஷ்மி, நீ எதுக்கு கஷ்டப்படுற.. நீ ரெஸ்ட் எடு.. நான் பார்த்துக்கொள்கிறேன்” என்று சொல்லும் பார்வதியின் பாசத்தை, லக்ஷ்மி தன் மீது ஆதிக்கம் செலுத்தும் சதியாகப் பார்த்தாள்.

நாட்கள் செல்ல செல்ல, லக்ஷ்மியின் பொறாமை அதிகரித்தது. மாமியார் பார்வதி தன் மகனுக்கு சிறு சிறு உதவிகள் செய்வதை, “என் கணவனை என்னிடமிருந்து பிரிக்கிறாள்” என்று நினைத்தாள்.

அடிக்கடி ஆன்லைனில் ஆர்டர் போட்டு வாங்கும் பொருட்களை பற்றி பார்வதி கேட்பது லக்ஷ்மிக்கு சுத்தமாக பிடிக்கவில்லை. ஆன்லைனில் அடிக்கடி ஆர்டர் போட்டு பொருள் வாங்குறியேமா.. அதையெல்லாம் பெரிதாக பயன்படுத்துவது போல தெரியவில்லையே.. பணத்தை சிக்கனமாக செலவு செய்யணும்.. என்று பார்வதி அடிக்கடி கூறுவார், இதனால், ஒரு நாள் சண்டை முற்றியது.

“உன் அம்மா இங்கே இருந்தால் என் வாழ்க்கை நரகமாகிவிடும். அவளை வெளியே அனுப்பு!” என்று லக்ஷ்மி கத்தினாள்.

ராஜேந்திரன் முதலில் தயங்கினான். ஆனால் மனைவியின் அழுகையும், “நான் அல்லது அவள்” என்ற மிரட்டலும் அவனைத் தோற்கடித்தது. ஒரு மழை நாளில், பார்வதி அம்மாளை வீட்டை விட்டு வெளியே தள்ளினார்கள்.

“அம்மா... நான் என்ன தப்பு செய்தேன்?” பார்வதியின் கண்களில் கண்ணீர்.

“போய் எங்காவது இரு. நீ இல்லாமல் எங்களுக்கு நிம்மதி வேண்டும்” என்றான் மகன்.

மழையில் நனைந்தபடி, ஒரு துணிப்பையை மட்டும் எடுத்துக்கொண்டு பார்வதி அம்மாள் வீட்டை விட்டு நடந்தாள். அவள் மனதில் ஒரே வார்த்தை: “கர்மா.”

அத்தியாயம் 2: வலியின் பாதை

பார்வதி அம்மாள் முதலில் தன் சகோதரியின் வீட்டுக்குப் போனாள். ஆனால் அங்கும் சில நாட்களில் சிரமம். பிறகு அவள் சென்னைக்கு பஸ் ஏறினாள். அங்கு ஒரு சிறிய ஹோட்டலில் பாத்திரம் தேய்க்கும் வேலை கிடைத்தது. காலையில் 4 மணிக்கு எழுந்து இரவு 10 மணி வரை உழைத்தாள். உடல் வலித்தது. ஆனால் மனம் உடையவில்லை.

ஒரு நாள் ஹோட்டல் உரிமையாளர் திரு. சுந்தரம் அவளின் நேர்மையைப் பாராட்டினார். “அம்மா, நீங்கள் இங்கேயே தங்கிக்கொள்ளுங்கள். என் மனைவி இறந்துவிட்டாள். துணை தேவை” என்றார்.

பார்வதி அம்மாள் அவருக்கு உதவினாள். அவருக்கு இரண்டு மகள்கள் இருந்தனர். அவர்களுக்கு அம்மாவாக மாறினாள். சுந்தரம் அவருக்கு சொந்தமாக ஒரு சிறிய துணிக்கடை தொடங்க உதவினார். பார்வதி அம்மாள் கடின உழைப்பால் கடையை விரிவுபடுத்தினாள். பிறகு மெல்ல மெல்ல ரியல் எஸ்டேட் தொழிலிலும் கால் வைத்தாள்.

ஆண்டுகள் உருண்டன. பார்வதி அம்மாள் தன் மகன் மற்றும் மருமகளைப் பற்றி எந்த தகவலும் தேடவில்லை. ஆனால் இரவுகளில் தன் பேரக்குழந்தைகளை நினைத்து அழுவாள்.

ஒரு நாள், சுந்தரம் அம்மாள் இறந்தபோது, அவர் தன் சொத்துக்களை பார்வதிக்கு எழுதிவிட்டுச் சென்றார். அந்த சொத்து மதிப்பு பல கோடி. பார்வதி அம்மாள் இப்போது ஒரு கோடீஸ்வரி. ஆனால் அவள் இதயம் இன்னும் கிராமத்து சிறு வீட்டில் தான் இருந்தது.

அத்தியாயம் 3: திரும்பி வருதல்

ஐந்து ஆண்டுகள் கழித்து.

ராஜேந்திரன் வீடு இப்போது திவாலாகியிருந்தது. லக்ஷ்மியின் செலவுகள், கடன், மகன் மகளின் படிப்பு என்று எல்லாம் சிக்கலாகியிருந்தது. வீடு அடகு வைக்கப்பட்டிருந்தது. லக்ஷ்மி இப்போது வருத்தப்பட்டாள். “நான் தப்பு செய்துவிட்டேன்” என்று அழுதாள்.

அப்போது ஒரு பெரிய கார் அவர்கள் வீட்டு வாசலில் வந்து நின்றது. அதிலிருந்து இறங்கியவர்... பார்வதி அம்மாள். ஆனால் இப்போது அவள் உடையில் பட்டு சேலை, கழுத்தில் தங்க நகைகள், கையில் விலையுயர்ந்த பை.

லக்ஷ்மி அதிர்ச்சியில் உறைந்து போனாள். ராஜேந்திரன் கண்களில் கண்ணீர்.

“அம்மா... நீங்கள்...”

பார்வதி அம்மாள் சிரித்தபடி உள்ளே வந்தாள். “என் மகனுக்கு வீடு இல்லை என்று கேள்விப்பட்டேன். அதனால் வந்தேன்.”

லக்ஷ்மி காலில் விழுந்து அழுதாள். “மாமி... என்னை மன்னியுங்கள். நான் பெரிய தப்பு செய்துவிட்டேன். உங்களை துரத்தியதால் எங்கள் வாழ்க்கை நரகமாகிவிட்டது.”

பார்வதி அம்மாள் அவளைத் தூக்கி அணைத்தாள். “மகளே... கோபம் வந்தால் மனிதன் என்னவெல்லாம் செய்ய மாட்டான்? நான் உன்னைத் தாயாக நினைத்தேன். ஆனால் நீ என்னைப் பார்த்து பயந்தாய். இப்போது அந்த பயம் போதும்.”

அத்தியாயம் 4: கண்ணீர் வரவழைக்கும் தருணம்

பார்வதி அம்மாள் தன் பையிலிருந்து ஒரு கோப்பை எடுத்தாள். அதில் வீட்டின் பெயரில் உள்ள சொத்து ஆவணங்கள் இருந்தன.

“இந்த வீட்டை நான் வாங்கிவிட்டேன். இனி இது உங்களுடையது. கடன்கள் அனைத்தையும் தீர்த்துவிட்டேன். உன் மகன் மற்றும் மகளின் படிப்பு செலவுகளும் என்னுடையது.”

ராஜேந்திரன் கதறி அழுதான். “அம்மா... நான் உங்களை வெளியே துரத்தினேன். நீங்கள் இப்படி செய்கிறீர்களா?”

பார்வதி அம்மாளின் கண்களில் கண்ணீர் துளித்தது. “மகனே... நான் உன்னைப் பெற்றவள். உனக்கு வலி வருவதைப் பார்க்க என் இதயம் தாங்காது. நான் பணக்காரியானதற்கு காரணம் உன்னைப் பெற்றதுதான். உன் மீது எனக்கு இருந்த பாசம்தான் என்னை உயர்த்தியது. இப்போது நீங்களும் என்னுடன் வாழுங்கள். நான் தனியாக இருக்க விரும்பவில்லை.”

லக்ஷ்மி தன் குழந்தைகளை அழைத்து வந்தாள். “இவர்தான் உங்கள் பாட்டி. உலகின் மிகச் சிறந்த பாட்டி.”

குழந்தைகள் பார்வதி அம்மாளை அணைத்தபோது, வீட்டில் நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு சிரிப்பொலி எழுந்தது.

பார்வதி அம்மாள் லக்ஷ்மியின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு, “இனி நீ என் மகள். நாம் ஒன்றாக இந்த வீட்டை நிரப்புவோம். பழைய கசப்புகளை மறந்துவிடு” என்றாள்.

அத்தியாயம் 5: புதிய தொடக்கம்

அன்றிலிருந்து அந்த வீடு மீண்டும் பாசத்தால் நிரம்பியது. பார்வதி அம்மாள் தன் சொத்துக்களில் ஒரு பகுதியை லக்ஷ்மியின் பெயரிலும், ராஜேந்திரனின் பெயரிலும் எழுதினாள். கிராமத்தில் ஒரு பள்ளியும், மருத்துவமனையும் கட்டினாள். “என்னைப் போல துரத்தப்படும் தாய்மார்கள் யாரும் இல்லாமல் இருக்க வேண்டும்” என்று சொன்னாள்.

லக்ஷ்மி இப்போது பார்வதி அம்மாளை “அம்மா” என்று அழைத்தாள். ஒவ்வொரு இரவும் அவளுக்கு கால் பிடித்து விடுவாள். ராஜேந்திரன் தன் தவறை உணர்ந்து, தாயின் பாதங்களில் விழுந்து மன்னிப்பு கேட்டான்.

Summary in English : A kind mother-in-law was sent away from home by her daughter-in-law. After several years, she returned as a wealthy woman. She forgave the family, cleared all their debts, secured the house, and supported the children’s education. Her generosity restored peace and happiness in the home.