ஒடிசா மாநிலத்தைச் சேர்ந்த லாரி ஓட்டுநர் ரமேஷ். அவருடைய வாழ்க்கை ஒரு சாதாரண குடும்ப வாழ்க்கையாகவே தொடங்கியது. மனைவி சுனைனாவுடன் சில ஆண்டுகளாக வாழ்ந்து வந்தார். ஆனால் அடிக்கடி ஏற்படும் சண்டைகளும், மதுவின் தாக்கத்திலும் ஏற்படும் தகராறுகளும் அவர்களுடைய வாழ்க்கையை கொந்தளிப்பாக்கியது.
ஒருநாள் சுனைனா வீட்டை விட்டு காணாமல் போனாள். அந்தத் தகவல் கிடைத்ததும் அவளுடைய பெற்றோர் காவல் நிலையத்தில் புகார் அளித்தனர். “எங்கள் மகள் காணாமல் போய்விட்டாள். மருமகன் மீதுதான் சந்தேகம்” என்று அவர்கள் உறுதியாகச் சொன்னார்கள்.
காவல்துறையினர் ரமேஷை விசாரணைக்கு அழைத்தனர். அக்கம்பக்கத்தினரின் வாக்குமூலங்களும், அடிக்கடி நடந்த சண்டைகளின் விவரங்களும் அவருக்கு எதிராகவே திரும்பின. அந்த நேரத்தில் அருகிலுள்ள காட்டுப்பகுதியில் ஒரு பெண்ணின் உடல் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. உடனடியாக சுனைனாவின் பெற்றோரை அழைத்து அந்த உடலைக் காட்டினார்கள்.
“இதுதான் எங்கள் மகள்” என்று அவர்கள் உறுதிப்படுத்தினர். பிரேத பரிசோதனையில் கடுமையாகத் தாக்கப்பட்டு உயிரிழந்திருப்பது தெரியவந்தது. அதன் அடிப்படையில் வழக்கு பதிவு செய்யப்பட்டு, ரமேஷுக்கு ஆயுள் தண்டனை விதிக்கப்பட்டது. அவர் சிறையில் அடைக்கப்பட்டார்.
ஆறு மாதங்கள் கழித்து வழக்கறிஞரின் உதவியுடன் ஜாமீனில் வெளியே வந்தார் ரமேஷ். ஆனால் அவருக்குள்ளே ஒரு உறுதியான நம்பிக்கை இருந்தது. “அந்த உடல் என் மனைவியுடையது அல்ல. நான் அவளை எங்கும் தொடவில்லை.” அந்த நம்பிக்கையை நிரூபிக்கத்தான் அவர் தனது தேடல் பயணத்தைத் தொடங்கினார்.
ரமேஷ் ஒரு லாரி ஓட்டுநர். பல்வேறு மாநிலங்களில் பயணம் செய்வதால் அவருக்கு நாடு முழுவதும் தொடர்புகள் இருந்தன. லாரி ஓட்டுநர்கள், சில காவல் துறை அதிகாரிகள் உள்ளிட்ட 300-க்கும் மேற்பட்டோர் இணைந்திருந்த ஒரு வாட்ஸ்அப் குழுவில் அவர் உறுப்பினராக இருந்தார்.
அந்தக் குழுவில் சுனைனாவின் புகைப்படத்தைப் பதிவிட்டு, “இவளை யாராவது பார்த்திருந்தால் உதவி செய்யுங்கள்” என்று வேண்டுகோள் விடுத்தார். தினமும் தொடர்ந்து தேடினார். பல மாநிலங்களில் விசாரித்தார். பல முறை ஏமாற்றங்களையும் சந்தித்தார். ஆனால் கைவிடவில்லை.
ஒருநாள் அந்தக் குழுவில் இருந்து ஒரு முக்கிய தகவல் வந்தது. “கொல்கத்தாவின் பரபரப்பான பகுதியில் இயங்கும் ஒரு துணிக்கடையில் இந்தப் பெண் வேலை செய்கிறாள்” என்று ஒரு நபர் தகவல் அனுப்பினார். அத்துடன் அந்தப் பெண்ணின் புகைப்படத்தையும் அனுப்பினார்.
ரமேஷ் அந்தப் படத்தைப் பார்த்தவுடன் உறுதியாகிவிட்டார். “இவள்தான் சுனைனா!” உடனடியாக கொல்கத்தாவில் இருந்த தனது நண்பர்களை அந்தக் கடைக்கு அனுப்பினார். அவர்கள் சில நாட்கள் கண்காணித்தனர். சுனைனா தினமும் அந்தக் கடைக்கு வருவதும், வேலை முடிந்து செல்வதும் உறுதியானது.
ரமேஷ் அன்றிரவே கொல்கத்தாவுக்குப் புறப்பட்டார். அடுத்தநாள் காலை அந்தக் கடைக்குச் சென்று காத்திருந்தார். சுனைனா வந்ததும், முன்பே தயாராக இருந்த உள்ளூர் காவல்துறையினருடன் சேர்ந்து அவளை அடையாளம் கண்டு பிடித்தார்.
“இறந்துவிட்டதாக எல்லோரும் நம்பிய பெண், இங்கே துணிக்கடையில் வேலை செய்துகொண்டிருக்கிறாள்” என்ற செய்தி கொல்கத்தாவிலும் ஒடிசாவிலும் பெரும் அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்தியது.
சுனைனா கைது செய்யப்பட்டு விசாரணைக்கு உள்ளானாள். அப்போதுதான் உண்மைகள் ஒவ்வொன்றாக வெளிவரத் தொடங்கின. அவள் தனது கள்ளக்காதலனுடன் சேர்ந்து கொல்கத்தாவுக்கு ஓடிவந்து, அங்கு தனியாக வாழ்க்கை நடத்திக்கொண்டிருந்தாள்.
அவளுடைய நோக்கம் கணவரை வழக்கில் சிக்கவைப்பது அல்ல. வெறுமனே தப்பித்துச் சென்றுவிட்டால் போதும் என்று நினைத்திருந்தாள். ஆனால் அதன் பிறகு நடந்தவை எல்லாம் ரமேஷுக்கு எதிராகவே அமைந்தன. ஆறு மாத சிறை வாழ்க்கையை அவர் அனுபவித்தார்.
விசாரணையில் மேலும் பல ஓட்டைகள் தெரியவந்தன. சுனைனாவின் பெற்றோர் அந்தக் காட்டுப்பகுதியில் கிடைத்த உடலை “எங்கள் மகள்” என்று அடையாளம் காட்டியதன் அடிப்படையிலேயே வழக்கு முன்னெடுக்கப்பட்டிருந்தது. டிஎன்ஏ பரிசோதனை நடத்தப்படவில்லை.
பிரேத பரிசோதனை செய்த மருத்துவர்களும், அந்த உடலின் உண்மையான அடையாளத்தை உறுதிப்படுத்தும் முயற்சியில் போதிய கவனம் செலுத்தவில்லை. அக்கம்பக்கத்தினரின் வாக்குமூலங்களையும், முந்தைய சண்டைகளையும் மட்டும் வைத்து ரமேஷ் மீது குற்றம் சுமத்தப்பட்டிருந்தது.
இரண்டு மாதங்கள் கூடுதல் விசாரணைக்குப் பிறகு, ரமேஷ் தனது அப்பாவித்தன்மையை நிரூபித்தார். நீதிமன்றம் அவருக்கு விதிக்கப்பட்ட தண்டனையை ரத்து செய்தது. ஆனால் அந்தக் காட்டுப்பகுதியில் கிடைத்த உடலின் உண்மையான அடையாளம் இன்னும் முழுமையாகத் தெரியவில்லை. அது யார்? எப்படி உயிரிழந்தார்? என்ற கேள்விகள் இன்னும் விடைபெறாமல் இருக்கின்றன.
ஒரு மனைவி காணாமல் போனதும், ஒரு தவறான அடையாளமும், அவசரமான முடிவுகளும் ஒரு அப்பாவி மனிதனின் வாழ்க்கையை ஆறு மாதங்களுக்கு சிறைக்குள் தள்ளின.
அதே மனைவி, “இறந்துவிட்டாள்” என்று எல்லோரும் நம்பியபோது, தொலைதூர நகரில் வேலை செய்துகொண்டிருந்தாள். இந்தச் சம்பவம் ஒடிசாவையும் கொல்கத்தாவையும் மட்டுமல்ல, நீதித்துறை விசாரணை முறைகளையும் கேள்விக்குள்ளாக்கியது.
ரமேஷ் இப்போது தனது வாழ்க்கையை மீண்டும் தொடங்க முயல்கிறார். ஆனால் அந்த ஆறு மாத சிறை அனுபவமும், தவறான குற்றச்சாட்டின் சுமையும் அவருக்குள் ஆழமான வடுக்களை விட்டுச் சென்றிருக்கின்றன.
Summary in English : A lorry driver from Odisha was accused after his wife went missing and her parents identified a body found in a forest as hers. He received a life sentence but later got bail. Convinced the body was not his wife’s, he searched through trucker networks and located her working in a Kolkata cloth shop. She had left with another man. Proper tests had not been done earlier. He was eventually cleared.
