Tamizhakam

திரிபுராவில் நடந்த ஒரு உண்மை சம்பவம் ஒட்டுமொத்த நாட்டையும் அதிர்ச்சியில் ஆழ்த்தியது அந்த உண்மை சம்பவத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு எழுதப்பட்ட க்ரைம் கதை இது தனி மனித உரிமை கருதி சம்பந்தப்பட்டவர்களின் பெயர்கள் மாற்றப்பட்டிருக்கின்றன. அத்தியாயம் 1: திரிபுராவின் மௌனம் திரிபுராவின் அகர்தலா நகரின் பரபரப்பான பகுதியில், ‘ஸ்ரீ நிவாஸ் அப்பார்ட்மெண்ட்’ என்ற பெயரில் ஒரு பழைய ஆனால் சுத்தமான குடியிருப்பு இருந்தது. மூன்றாவது மாடியில் 3B பிளாட்டில் வசித்து வந்தார் லட்சுமி. அவரது கணவர் சமீபத்தில் ஒரு சாலை விபத்தில் உயிரிழந்த பிறகு, அவரது 17 வயது மகன் அர்ஜுனுடன் தனியாக வாழ்ந்து வந்தார். லட்சுமி ஒரு தனியார் நிறுவனத்தில் HR மேனேஜராக வேலை பார்த்ததால், அடிக்கடி வெளியூர் பயணங்கள் இருந்தன. அர்ஜுன் முதல் ஆண்டு இன்ஜினியரிங் படித்துக் கொண்டிருந்தான். கல்லூரி விடுமுறை நாட்களில் அவன் வீட்டில் தனியாக இருப்பது வழக்கம். பக்கத்து பிளாட் 3C-யில் வசித்தவர் ப்ரியா. வயது 29. திருமணம் ஆகாதவர். ஒரு பிரபல பேங்கில் மிடில் மேனேஜ்மெண்ட் பதவியில் இருந்தாள். மேலும், அந்த பகுதியின் பாக்கெட் பால் விற்பனை முகவராகவும் பணியாற்றி வந்தார். ...

கொல்கத்தாவின் புகழ்பெற்ற ஒரு கலை அறிவியல் கல்லூரியில் இரண்டாம் ஆண்டு படித்து வந்தான் அரவிந்த். வயது 20. அமைதியான, புத்திசாலி மாணவன். அவனுக்கு ஒரே ஒரு குறை – அவன் தன் கல்லூரி வாழ்க்கையை இரு உலகங்களாகப் பிரித்து வைத்திருந்தான். ஒரு குளிர்ந்த காலை வேளையில், கல்லூரி விடுதியின் அறையில் அவன் தூக்கில் தொங்கிய நிலையில் மீட்கப்பட்டான். உடல் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட உடனேயே பெற்றோர்கள் காவல்துறையிடம் ஓடினார்கள். “எங்கள் மகன் தற்கொலை செய்துகொள்ளவில்லை… ஏதோ சந்தேகம் இருக்கிறது. விசாரியுங்கள்!” என்று கண்ணீருடன் கெஞ்சினார்கள். காவல்துறை முதலில் அரவிந்தின் நெருங்கிய நண்பர்களை அழைத்து விசாரித்தது. பிறகு அவனது செல்போனை ஆராய்ந்தது. அப்போதுதான் அதிர்ச்சி தொடங்கியது. அரவிந்தின் செல்போன் பதிவுகளில் இரு பெயர்கள் தொடர்ந்து தெரிந்தன – பிரியா மேடம் மற்றும் அஞ்சலி மேடம். இருவரும் அதே கல்லூரியில் வேலை பார்த்த ஆசிரியைகள். இரவு 10 மணிக்கு தொடங்கி 11:30, சில நாட்களில் நள்ளிரவு வரை நீண்ட தொலைபேசி உரையாடல்கள். ஒவ்வொரு நாளும். வாட்ஸ்அப் சாட்களைத் திறந்தபோது போலீசாருக்கு மூச்சு நின்றது. அரவிந்த், பிரியா மேடத்துடன் உடல் உறவில்...

நள்ளிரவு இருள் சூழ்ந்திருந்த லண்டனின் அறையில், நாகேஷின் போன் திடீரென ஒலித்தது. கடிகாரம் நள்ளிரவு 2 மணியைத் தாண்டியிருந்தது. அழைப்பு தந்தை பிரசாத்திடமிருந்து வந்தது. "ஹலோ... அப்பா?" நாகேஷ் தூக்கக் கலக்கத்தில் கேட்டான். "நாகேஷ்... உங்க அம்மா... ரேணுகாதேவி... ஹார்ட் அட்டாக் வந்து... நம்மள விட்டு போய்ட்டாங்கப்பா. உடனே கிளம்பி வா..." பிரசாத்தின் குரல் நடுங்கியது போலத் தோன்றியது, ஆனால் ஏதோ ஒரு விசித்திரமான அமைதி அதில் படிந்திருந்தது. அதே நேரத்தில், ஹைதராபாத்தில் மகள் தேஜஸ்ரீக்கும் அதே செய்தி சென்றது. இருவரும் அதிர்ச்சியில் உறைந்தனர். அடுத்த சில மணி நேரங்களில் இருவரும் வீட்டுக்கு பறந்தனர். போரங்கி என்ற சிறிய நகரத்தில், ரேணுகாதேவியின் உடல் கிடந்தது. முகத்தில் இன்னும் புன்னகை படர்ந்திருந்தது போலத் தோன்றியது. கண்ணீரோடு குழந்தைகள் அழுதனர். ஊர்மக்கள், உறவினர்கள் அனைவரும் வந்து ஆறுதல் சொன்னார்கள். இறுதிச் சடங்குகள் முடிந்தன. உடல் தகனம் செய்யப்பட்டது. ரேணுகா தேவி - உயிரிழந்தவர் பிரசாத் தன் மனைவியின் மறைவுக்கு பிறகும் விசித்திரமாக இருந்தார். சோகம் தெரியவில்லை. சிரித்துப் பேசினார்....