Tamizhakam

சித்தூர் மாவட்டத்தின் ஒரு சிறிய ஊரில், ராஜேஸ்வரி என்னும் அக்காவும், பிரியா என்னும் தங்கையும் இருந்தனர். இருவரும் தங்கள் தந்தையின் இரண்டாவது குழந்தைகள். ராஜேஸ்வரிக்கு 23 வயது. அவளுக்கு திருமணம் நிச்சயமாகியிருந்தது. பிரியாவுக்கு 20 வயது. அவள் இன்னும் படித்துக் கொண்டிருந்தாள். B.Sc. இரண்டாம் ஆண்டு. ராஜேஸ்வரியின் திருமணம் நடந்தது. மணமகன் வினோத். சித்தூருக்கு அருகிலுள்ள ஒரு சிறிய நகரத்தில் சொந்தமாக ஒரு கடை நடத்தி வந்தான். அவர்களின் திருமண வாழ்க்கை முதலில் இனிமையாகவே இருந்தது. பிரியா மேல் படிப்புக்காக ஒரு கல்லூரியில் சேர்ந்தாள். அந்தக் கல்லூரி வினோத்தின் வீட்டிற்கு வெகு அருகில் இருந்ததால், குடும்பத்தினர் ஒரு முடிவுக்கு வந்தனர். “பிரியா அக்காவின் வீட்டிலேயே தங்கி படிப்பது நல்லது” என்று. அதன்படி பிரியா ராஜேஸ்வரியின் வீட்டுக்கு வந்து தங்கினாள். முதலில் எல்லாம் சரியாக இருந்தது. வினோத் பிரியாவை “தங்கை” என்றே அழைத்தான். ஆனால் நாட்கள் செல்லச் செல்ல, வீட்டில் ராஜேஸ்வரி வேலைக்குச் செல்லும் நேரங்களில், வினோதும் பிரியாவும் தனியாக இருக்கும் நேரங்கள் அதிகரித்தன. பேச்சு, சிரிப்பு, பின்னர் தொடுகை... நெருக்...

சித்தூரில் உள்ள ஒரு சிறிய தொழிற்பேட்டையில் கணக்கு பிரிவில் பணியாற்றி வந்தார் ராஜேஷ். அவரது மனைவி ஸ்ரீலேகா அதே நிறுவனத்தில் HR துறையில் பணியாற்றினாள். இருவரும் ஏழு ஆண்டுகளாக திருமணமாகி, இரண்டு குழந்தைகளுடன் (ஆறு வயது மகன் ஆதர்ஷ், நான்கு வயது மகள் நிவேதா) அமைதியான குடும்ப வாழ்க்கை நடத்தி வந்தனர். ஸ்ரீலேகாவின் அலுவலக தோழி பிரியா. பெங்களூரைச் சேர்ந்தவள். தனியாக ஹாஸ்டலில் தங்கி வேலைக்கு வந்து கொண்டிருந்தாள். ராஜேஷுக்கு மனைவியின் தோழியான பிரியா மீது எப்போதும் ஒரு நல்லெண்ணமே இருந்தது. “என் தோழி… பெண்ணாக இருப்பதால் தனியாக தங்கி வேலை செய்வது கொஞ்சம் கஷ்டம்தான்” என்று ஸ்ரீலேகா அடிக்கடி சொல்வாள். ஒருநாள் ஸ்ரீலேகா ராஜேஷிடம் கேட்டாள்: “பிரியாவை நம்ம வீட்டுல ஒரு அறையில் தங்க வைக்கலாமா? அவளுக்கு பாதுகாப்பா இருக்கும். எனக்கும் துணையா இருப்பா தானே… அனுமதி கொடுங்களேன்.” ராஜேஷ் சிரித்தபடி, “சரி… உன் தோழிதானே. பிரச்சினை இல்லை. வீட்டில் பெண் ஒருத்தி இருந்தா உனக்கு உறுதுணையா இருக்கும்” என்று சம்மதித்தார். அதன் பிறகு பிரியா அவர்கள் வீட்டுக்கு வந்து தங்கினாள். முதலில் எல்லாம் சாதாரணமாகவே இருந்தது. காலை சாப்பா...