Tamizhakam

ஒடிசா மாநிலம் கட்டாக் அருகே உள்ள ஒரு குடியிருப்புப் பகுதியில் பத்து ஆண்டுகளுக்கு முன் திருமணம் செய்துகொண்ட தம்பதியினர் பிரதீப் சாஹூ மற்றும் சுனிதா சாஹூ. அவர்களுக்கு ஒரு மகன், ஒரு மகள் என இரண்டு வாரிசுகள். பிரதீப் தனியார் நிறுவனம் ஒன்றில் சூப்பர்வைசராகப் பணிபுரிந்து வந்தார். வீட்டிலிருந்து சுமார் 40 கிலோமீட்டர் தொலைவில் இருந்த அந்த நிறுவனத்திற்கு தினமும் சென்று மாலை வேலை முடிந்ததும் வீடு திரும்புவதே வழக்கம். பயண நேரம் மட்டும் இரண்டு மணி நேரத்திற்கு மேல் ஆகும். இரவு 8 மணிக்கு வேலை முடிந்தாலும் வீடு சேர 10 மணி ஆகிவிடும். இப்படி நாட்கள் நகர்ந்துகொண்டிருந்தன. ஒருநாள் காலை சுனிதா உறவினர்களுக்கு தொலைபேசியில் தொடர்பு கொண்டு கதறினார். “கணவர் உறங்கிக் கொண்டிருக்கும்போது எழுந்திருக்கவே இல்லை. எவ்வளவு எழுப்பியும் பதில் இல்லை” என்றார். விரைந்து வந்த உறவினர்கள், அருகிலிருந்த நெருக்கமான மருத்துவரை அழைத்து உயிரிழப்பை உறுதி செய்தனர். அன்றே இறுதிச் சடங்குகள் முடிந்து உடல் அடக்கம் செய்யப்பட்டது. அன்று புதைக்கப்பட்டது பிரதீப்பின் உடல் மட்டுமல்ல, அவரது மறைவுக்கான உண்மையான காரணமும்தான் என்று பின்னர் தெரியவந...

புவனேஸ்வர் நகரின் ஒரு சாதாரண குடியிருப்பில், 16 ஆண்டுகளுக்கு முன் நடந்த ஒரு சின்ன சம்பவம், பின்னாளில் ஒரு குடும்பத்தின் முழு வாழ்க்கையையும் மாற்றி எழுதியது. ஒரு மாலை நேரம். குப்பைத் தொட்டியில் அழுக்கு துணிகளுக்குள் சுருண்டு கிடந்த ஒரு பெண் குழந்தை. அழுகுரலோ, அசைவோ இல்லாமல் அமைதியாக இருந்தது. அந்தத் தொட்டியைக் கடந்து சென்ற லட்சுமி-வெங்கடேஷ் தம்பதி, அந்தக் குழந்தையைப் பார்த்ததும் நின்றுவிட்டார்கள். வீட்டில் குழந்தை இல்லாத காலியான வாழ்க்கை. இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்தார்கள். அன்றிரவே அந்தக் குழந்தையை வீட்டுக்குள் எடுத்துச் சென்றார்கள். அரசாங்க அனுமதிகள், சட்டப்பூர்வ ஆவணங்கள் எல்லாம் முடித்து, அந்தக் குழந்தைக்கு “திவ்யா” என்று பெயர் சூட்டினார்கள். லட்சுமி திவ்யாவிடம் எப்போதும் ஒரே வார்த்தையைத்தான் சொல்லி வந்தாள்.“நான் தான் உன் அம்மா. அப்பா தான் உன் அப்பா. உனக்கு வேறு யாரும் இல்லை.” திவ்யா அதை நம்பி வளர்ந்தாள். பள்ளி, நண்பர்கள், வீட்டு வேலைகள் எல்லாம் சாதாரணமாகவே நடந்தன. லட்சுமி அவளை ஒரு நிமிடம் கூட கண்ணை விட்டு விடவில்லை. 16 ஆண்டுகள் கழித்து திவ்யா 12-ஆம் வகுப்பு படிக்கும் மாணவியாக வளர்...